We kunnen het allemaal. We maken er een rommeltje van in ons huis. Stof blijft achter, krassen, scheurtjes waar we lopen. We maken een rommel van onze auto’s, bevuilen de bekleding. We beschadigen onze relaties en laten een spoor van pijn en conflict achter. We maken er een potje van in onze kerken, we vinden onze wil en weg aantrekkelijker dan de heerlijkheid van Gods koninkrijk en een spoor van verdeeldheid blijft achter. We beschadigen onze lichamen, eten meer dan goed voor ons is, vaker dan nodig is, terwijl we minder beweging krijgen dan zou moeten.
Ik weet niet of je het weet, maar de bijbel is een verhaal over mensen die er steeds weer een puinhoop van maken. De bijbel gaat niet over nette mensen die altijd de goede keuzes maken. De mensen in de bijbel zijn herkenbaar en menselijk, omdat ze dezelfde houdingen hebben die wij hebben en doen dezelfde dingen, die wij graag doen. Maar één ding is afwijkend in het verhaal van de bijbel. Het bijbelverhaal is Gods verhaal. Het is het verhaal van een liefdevolle God, die erop uit is om ons te verlossen van onszelf en zijn liefdevolle reddingswerk is iets wat wij niet stuk kunnen maken. Het is niet afhankelijk van onze trouw, maar het is geworteld in zijn trouw!
Neem bijvoorbeeld Abraham. In Genesis 15 komt God naar Abraham en sluit zijn verbond met hem. Hij vertelt Abraham dat hij een nageslacht zal krijgen zoveel als de sterren aan de hemel en dat door zijn nageslacht elk volk op aarde gezegend zal worden. Wat doet Abraham? Hij gaat naar buiten en maakt er een potje van. Hij wordt moe van het wachten op een nakomeling, dus heeft hij seks met zijn slavin Hagar, die een zoon krijgt. Abrahams vrouw Sarah (die hiermee instemde) wordt jaloers, gaat de slavin slecht behandelen en Hagar vlucht de woestijn in.
Wat een puinhoop! Je zou denken dat God tegen Abraham zou zeggen: “Kijk ’s wat je gedaan hebt. Je hebt alles verknald wat ik je wilde geven. Je hebt een puinhoop gemaakt van mijn verbond. Het is voorbij.” Maar dat is niet wat God zegt. In Genesis 17 komt God weer naar Abraham en herhaald zijn verbondsbeloften en zegt er deze keer bij dat het verbond voor eeuwig is. Waarom? Omdat God wil dat Abraham weet dat het verbond niet hangt aan Abrahams trouw, maar aan God. Abraham komt iets in zijn leven tegen dat hij niet kan verwoesten. Abraham is uitgenodigd voor iets dat hij niet verdiende en niet kan verdienen. Abraham is uitgenodigd om genade te ervaren.
Wat betekent dat? Dat betekent veiligheid! Dit betekent hoop! Het betekent toekomst! Nee, het betekent niet dat je maar kan leven zoals je wilt. Want dan doe je de genade die jou gegeven is afschuwelijk geweld aan. Wat het wel betekent is, dat je als kind van God opgenomen bent in iets dat je niet stuk kan maken. De fundering van mijn hoop op Gods verbond is niet mijn trouw. De fundering van mijn eeuwige hoop is Gods trouw. En omdat het voor God onmogelijk is om ontrouw te zijn, is alles wat Hij ons heeft beloofd gegarandeerd en zeker. Laat die hoop je ’s ochtends uit bed doen komen!
Paul David Tripp (mijn vertaling van dit artikel)
….denk je graag aan hem.
