Groot is uw trouw, o Heer!

Niet lang geleden zag Jerry in een vliegtuig de film The Notebook, gebaseerd op een boek van Nicholas Sparks. Er was een moment in die film die hem tranen in de ogen bezorgde. Deze overweldigende scene moet je wel in z’n verband zien.

De film begint met een oude man, die de kamer binnen komt van een oude vrouw in een verzorgingstehuis. De vrouw ziet er verward en afwezig uit. Een verpleegkundige stelt haar gerust en vertelt haar dat deze bezoeker elke dag komt om haar voor te lezen. Voor de kijker wordt nu duidelijk dat de vrouw dement is en dat deze vriendelijke man een vrijwilliger is die voorleest aan de bewoners.

De film verspringt tussen scenes waarin deze man (Duke) de vrouw voorleest en scenes met flashbacks uit het verhaal dat hij voorleest. Dat verhaal gaat over een jonge man en een jonge vrouw. Zij komt uit een welgesteld milieu, de man heeft geen cent te makken. De vrouw straalt fijnzinnigheid uit, de man is een ruwe vent. De vrouw heeft het beste onderwijs genoten; de man is intelligent, maar zonder opleiding. De vrouw heeft beheerszuchtige ouders; de moeder van de man is gestorven, z’n vader leeft nog, maar is onvindbaar. De vrouw komt de jonge man alleen maar tegen, wanneer zij toevallig in zijn stad verblijft. De afstand tussen hen wordt alleen maar groter, wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. De man moet naar het front. De vrouw, die nu werkt als verpleegkundige, wordt verliefd op een patiënt uit haar eigen welgestelde milieu. Ondanks al deze tegenwerkende factoren, worden deze jonge man en vrouw uiteindelijk verliefd en trouwen ze.

Halverwege de film wordt duidelijk dat de oude man die het verhaal voorleest, de jonge man is uit dat verhaal. En de oude verwarde vrouw, is de jonge vrouw waarmee hij trouwde. Tegen het einde van de film, terwijl schaduwen langer worden, zijn de oude man en vrouw aan het eten bij kaarslicht. Een roos in een vaas versiert de tafel. Muziek klinkt die verband houdt met veel herinneringen van dit stel. Duke heeft zorgvuldig deze sfeer geschapen om zijn geliefde Allie te bereiken, die gevangen zit in de diepte van haar dementie. Hij leest het verhaal uit.

Allie reageert op Duke: “Dat is het mooiste verhaal dat ik ooit gehoord heb. En het klinkt zo bekend.” Op dat moment verschijnt er een blik van herkenning op haar gezicht en haar uitdrukking verandert van voortdurende afwezigheid in een vlaag van begrip. Ze vraagt aan haar echtgenoot of het verhaal wat hij net vertelde hun verhaal is. Ja! Dan vraagt Allie, nu bij haar volle verstand, hoeveel tijd ze hebben. De vorige keer was het ongeveer vijf minuten, antwoordt Duke. Ze vraagt wat elke moeder vraagt: “Hoe is het met de kinderen?” Duke vertelt dat het goed met ze gaat en dat ze vandaag nog op bezoek zijn geweest. “Zeg ze, dat ik van ze houd”, vraagt Allie. Duke knikt.

En dan, terwijl de muziek klinkt, vraagt ze om samen te dansen. Duke staat op, neemt haar in zijn armen en dan bewegen ze langzaam op de muziek. Maar dan, zo plotseling als haar besef doorbrak, vlucht het weer weg. Als Allie zichzelf ineens in de armen van een vreemde ziet, begint ze te schreeuwen. Verpleegkundigen snellen de kamer binnen en moeten de hysterische vrouw kalmeren. Duke staat aan de zijlijn, kijkt toe, en verbijt zich.

Deze scene bracht Jerry tot ontroering. Het illustreert iets dieps over al onze verhalen. Door de grootse schepping, de kleine onverwachte geschenkjes van het leven van elke dag, en het duidelijkst door Jezus’ offer aan het kruis, vertelt God ons zonder ophouden over zijn grote liefde voor ons.

Maar onze standaard-modus is een vorm van geestelijke dementie. Dood door onze zonde, kunnen wij zijn liefde niet horen of begrijpen. Maar dan gebeurt er plotseling iets en zien wij de gloedvolle werkelijkheid. Op die momenten vinden we het gemakkelijk om Hem te omarmen. Maar even later – misschien een uur of een dag later – gebeurt er iets anders. Zo snel als het besef kwam, kan het ook verdwijnen.

In Dukes tranen en stukgebeten lip, zien we een vergelijking met Gods zorg voor ons. Net als de oude man die dag in dag uit zijn vrouw bezoekt, is Gods toewijding volmaakt en zonder reserve, niet afhankelijk van ons reactievermogen. Ondertussen kan zijn oneindige liefde niet vergroot worden, ook al kunnen wij zijn Geest verdriet doen door onze reactie. De vraag is of wij ons bewust zullen zijn van die liefde, of niet.

Duke, vol trouw aan zijn vrouw, móest hun lovestory elke keer weer vertellen aan zijn vrouw. Als wij de diepte en rijkdom van Gods liefde gaan inzien, worden we ook gedrongen om het verhaal van zijn liefde aan anderen te vertellen. We doen dat in de hoop dat ook zij de grote Liefhebber van hun hart leren kennen.

(fragment uit The Sacrament of Evangelism, Jerry Root & Stan Guthrie, pg. 77-79 – mijn vertaling)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s