Leven in het licht van de Drie-Enige

Vroeger is mij geleerd dat de leer van de Drieëenheid een noodzakelijk onderdeel is van onze geloofsleer. Waarbij het ging over een onmogelijke rekensom, die je toch niet kon snappen. Inmiddels ben ik het kennen van de Drie-Enige gaan zien als de bron van al ons kennen en stamelend verwoorden van onze geloofsleer. Kijk alleen al naar de Apostolische Geloofsbelijdenis, hoe die alles voort doet komen vanuit de belijdenis van God de Vader, de Zoon en de heilige Geest.

Twee jaar geleden las ik een boek over God de Drie-Enige die mijn venster op God, ons leven en de wereld nog verder open gooide en verdiepte. Tegelijk was dat een behoorlijk pittig theologisch boek, waarvan je niet mag vragen dat het breder in de gemeente gelezen zou kunnen worden. Maar dat gun je de gemeente wel zo! Nu is er een boekje uit over God de Drie-Enige, wat geschreven is voor gemeenteleden. Ik wil in drie blog-artikelen wat schetsen van dit nieuwe boekje. Omdat dit echt gelezen moet worden. Ik hoop dat het iemand er toe aanzet om dit nu ook in het Nederlands te vertalen en uit te geven.

De schrijver Sam Allberry heeft zijn boek opgezet in twee delen. Het eerste deel gaat over de Drie-Enige en God. Het tweede deel gaat over de Drie-Enige en wij. In dit artikel wil ik dat eerste deel kort schetsen.

In de inleiding schrijft Allberry dat “de Drie-Enige God begrijpen ons helpt om meer te gaan begrijpen van allerlei dingen die voor ons zo kostbaar zijn: vriendschap, huwelijk, kerk, liefde, dienen, identiteit” (15). In hoofdstuk 1 begint de schrijver met Jezus’ antwoord aan een schriftgeleerde, waarin Hij Deuteronomium 6:4 aanhaalt (Markus 12:29): “Luister, Israël! De Heer, onze God, is de enige Heer”. God is één. Dat moet onze levenstoewijding en roeping bepalen. In hoofdstuk 2 gaat de schrijver daarop door en werkt de ‘integriteit van God’ uit. Je kan de drie goddelijke Personen niet tegen elkaar uitspelen. Hij werkt dat verder uit in het kijken naar het kruis en naar het christelijk leven. Hoofdstuk 3 gaat dan door over God die drie Personen is. Een mooi citaat, voordat hij de bijbel langs gaat:

“Hoe dichter we bij deze God komen, hoe preciezer we naar Hem proberen te kijken, terwijl de Schriften uitrollen en God zichzelf steeds verder bekend maakt, ontdekken we dat er een complexiteit is in zijn Een-zijn. Het bevat een dynamiek, een dimensie die ons niet zou zijn opgevallen met een vluchtige afstandelijke blik” (49).

Deel 1 loopt uit op hoofdstuk 4 met de prachtige titel: “Het feest dat nooit ophoudt” (62). De volheid van de Drie-Enige God wordt daarin helder getekend. Ik wil uit deze finale van deel 1 een langer stuk citeren, wat de diepte van het kennen van God de Drie-Enige voelbaar maakt voor ons, zijn schepselen.

God is niet afhankelijk van ons

God heeft ons niet gemaakt omdat Hij zelf een relationele behoefte had waarin wij moesten voorzien. De Drie-Enige is vanaf het begin volmaakte gemeenschap. De Personen van de Godheid hebben een vreugde in elkaar die nooit ophoudt. God was niet verveeld en miste niks. Hij woonde niet in de eeuwigheid voor de schepping in eenzaamheid, zich afvragend wanneer het tijd werd om wat gezelschap te scheppen. Omdat God Drie-Enig is, is hij nooit alleen geweest. De Personen van de Drie-Enige hebben altijd een volmaakt leven met elkaar genoten.

Het kan een bijzonder moment zijn wanneer een kind voor het eerst gaat beseffen, dat zijn ouders ooit een leven hadden voordat er kinderen kwamen. Ik kan me nog herinneren dat het langzaam tot me doordrong dat mijn ouders een tijd gekend hebben met elkaar zonder mijn broer en ik. Ze hebben een tijd in Australië gewoond voordat ze terug keerden naar Engeland en daar gingen wonen. Ik weet nog dat ze ons fotoboeken lieten zien van deze tijd en verhalen vertelden over dingen die gebeurd waren. Ze hadden een heerlijke tijd met elkaar los van ons, hun kinderen. Ik had me dit eerder nooit gerealiseerd. Ik denk dat ik dacht dat het leven voor mijn ouders was begonnen toen wij als kinderen erbij kwamen. Maar daar zag ik ze in een land ver weg, genietend van hun leven. Ze waren niet alleen ouders met elkaar, maar hadden een relatie met elkaar op zichzelf.

Beseffen dat jij niet het centrum van alles bent leidt tot grotere veiligheid. Als je in het middelpunt staat brengt dat de grote last met zich mee dat alles uiteindelijk op jou neerkomt. In plaats van jezelf te zien als de oorzaak van het geluk van je ouders, kan je jezelf gaan zien als het product van het geluk van je ouders. Het hangt niet van jou af. Iets anders is het hart ervan.

Zo’n soort verschuiving in je denken krijg je als we de betekenis van de Drie-Enige gaan aanvoelen. God heeft ons niet gemaakt omdat Hij ons nodig had. Hij kende geen relationeel gebrek zonder ons. Wij zijn niet geschapen om een of ander gemis in God op te vullen. Hij was niet alleen.

Dit kan je eerst ongemakkelijk maken. We dachten misschien dat Gods plannen en liefde helemaal om ons draaide. Dat wij in het centrum van Gods hart stonden.  Maar dan ga je iets opvangen van de eindeloze vreugde die de Personen van de Drie-Enige hebben voor elkaar. En we gaan inzien dat binnen de Drie-Enige, God een eigen leeft had los van ons. Hij was volmaakt in zichzelf voordat wij in het verhaal kwamen.  En je gaat zien hoe wij niet vooral de oorzaak zijn van Gods vreugde, maar als het product van Gods vreugde.

Net als dat kind, brengt dit je tot diepere veiligheid.  Wij zijn niet het centrum van Gods wereld. Dat is Hij zelf. De Drie-Enige toont ons onze ware plek, niet in het centrum maar in een baan er omheen. In plaats van te denken dat het allemaal om ons draait, gaan we genieten van waar het echt allemaal om draait: Gods genieten van zichzelf als Drie-Enige.” (70-71)

Ik citeer nog één alinea aan het eind van dit hoofdstuk (en van deel 1):

“Het evangelie klinkt soms alsof het alleen maar een ticket is naar een beter leven in de ‘hemel’. Soms wordt het gebracht alsof het niet meer is dan een middel tot vergeving en om aan straf te ontkomen. Maar ten diepste is het evangelie een uitnodiging om binnen de gemeenschap van de Drie-Enige God te komen. Door het sterven en opstaan van Christus, is deze volmaakte band van relaties open gezet om ons erin te laten deelnemen” (72)

Hoe dit het heel ons leven in een tintelend licht zet wordt uitgepakt in deel 2 van het boek. Dat is voor een volgend artikel… “Heer, U bent mijn leven!”

6 gedachtes over “Leven in het licht van de Drie-Enige

  1. Pingback: Leven in het licht van de Drie-enige (3) | De bijbel als groot verhaal lezen

  2. Pingback: Leven in het licht van de Drie-Enige (2) | De bijbel als groot verhaal lezen

  3. Neem es contact op met Wim van de Schee, die een boek van NT Wright vertaalde, Simply christian. Mooi dat je er zo door gegrepen werd. Ook al was het destijds niet zo keurig op een rij gezet heb ik ditzelfde onderwijs genoten van J Kamphuis en HJ Schilder, zowel op college als in de preken. Kamphuis sprak van de aseitas van God en bezwoer ons dat wij bij Zo 8 altijd vanuit het standpunt moesten beginnen dat God ons niet nodig had omdat hij een volheid van harmonie en geluk in zichzelf was. Dit bv tegenover (dat stel ik er nu bij) Allah van de islam die inderdaad alleen sultan zit te zijn. Dank voor je voorzet.

    Like

    1. Dat roept bij mij de vraag op: waarom is het dan nooit zo overgekomen? Ik heb dit nooit meegekregen vanuit het kleine stukje gereformeerde traditie, waarin ik ben opgegroeid. Het was Piper die voor mij voor het eerst dit vizier open gooide. En daarna hoorde je het ineens terug galmen bij Keller, Carson, en ga zo maar door! Ik weet nog heel goed, dat ik Piper net gelezen had, toen ik ineens weer aan Schilder moest denken, die in “Wat is de hemel” het heeft over God die in zichzelf ‘dronken is van geluk’. (het boek zit nog ergens in een verhuisdoos, dus ik kan niet ff de pagina opzoeken). Ik had daar helemaal overheen gelezen tijdens het lezen van Schilder voor het tentamen. Door Piper ging dat ineens resoneren.
      Wat is het, dat deze zo wezenlijke notie er niet doorheen is gekomen bij onze gereformeerde voorgangers (als het er kennelijk wel zat)? Heeft dat te maken met een concentratie op de inhoud, met verwaarlozing van de communicatie? Heeft het te maken met een generatie- en cultuurverschil, dat ik het niet opgepikt heb? Heeft het te maken met deze noties teveel bekend vooronderstellen door onze gereformeerde voorgangers? Zeg het maar…
      Deze notie van de Drie-Enige is voor mij een heerlijke correctie uit Angelsaksische hoek op onze recente gereformeerde geschiedenis.

      Like

  4. Frieda

    Interessant! Smaakt wel naar meer. Zou je het vertaalwerk zelf niet op je willen nemen? Of staan er dan nog 100 boeken in je kast die vertaling wensen? Vertalen is niet aan mij besteed, hoewel het uitgeven van een boek me wel weer geweldig lijkt. Maar ook dan geen theologisch pareltje, hoor! Een leuk streekromannetje ofzo…
    Ga jij vooral door met je blog. Zo lezen we nog eens wat!

    Like

    1. Een stukje vertalen gaat nog wel. Maar een heel boek… Ik zou niet weten waar ik de tijd vandaan moet halen. En inderdaad zijn er nog wel een paar boeken die ik graag vertaald zie! Mocht je iemand weten die vaardig is in vertalen en dit soort dingen zou willen doen…
      Volgende week deel 2 van dit boek!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s