Wanneer is het genoeg? (2)

41rSakzozNLDat is de vraag van een boekje wat ik net uit heb. De ondertitel luidt: “hongeren naar God in een cultuur van overdaad”. Het geeft heel goed de spanning weer, waarin we als christenen zitten in het rijke Westen. Waarom zijn zoveel mensen ontevreden, terwijl we een ongekende overvloed hebben? En doen we daar als christenen niet veels te naïef in mee? Ik ga dit boekje niet systematisch bespreken, maar wil in een paar blogs wat fragmenten vertalen, waar ik een uitroepteken bij had gezet. Als nadenkertjes en wellicht een stimulans om zelf dit boek te gaan lezen.

.

Deze keer wat citaten over hoe het werkt in onze cultuur van overdaad. De schrijver heeft het over een ‘cultuur van Mammon‘.

“Welvaart kan het hart gevangen nemen. Maar het kan niet de ziel verzadigen.” (19)

Wat als geluk het hoogste ideaal wordt?

“Romantische liefde wordt ideaal. Helaas bereidt de zoektocht naar romantiek mensen niet goed voor op het huwelijk en gezinsleven. Relaties zijn meer gericht op lichamelijke aantrekkelijkheid en kunstmatige interesses. Meer aandacht wordt gegeven aan de voorbereiding van de bruiloft dan aan de voorbereiding op je huwelijk. Zoeken naar geluk is belangrijker dan zoeken naar de bedoeling van je leven. Het besef van liefde als een commitment en het huwelijk als de verbinding van man en vrouw voor een hoger doel ontbreken; ondertussen kunnen romantiek en liefde het best gedijen in deze verbinding. Voor christenen is dat hoger doel bekend. Maar als de jongeren niet ruim voor hun adolescentie gevormd worden om met alle dingen te beginnen bij Christus, en over de bedoeling van relaties en huwelijk na te denken, ligt schipbreuk op de loer.” (82)

“Of neem kinderen. Er zit veel moois in trouwen en kinderen krijgen. Maar opvoeding en huwelijk hebben ook te maken met het tegenovergestelde van genot, want ze vragen voortdurende aandacht en brengen frustraties met zich mee. Ook dit zijn gaven van God, omdat ze ons dwingen om te groeien tot verantwoordelijke volwassenen. Maar als kinderen, net als het huwelijk, vooral gezien worden als middel tot geluk, zullen ze ons hoogstwaarschijnlijk teleurstellen en kunnen ze zelfs de bron van ongenoegen worden, die het huwelijk bedreigen. Kinderen zijn een lange termijn investering van de hoogste orde, en daar moeten we in investeren met volhardend geloof, liefde en gebed. Dan kan de vreugde en voldoening groot zijn.” (83)

“Achter deze cultuur van Mammon ligt een wijdverbreide mythe dat God en het leven uit God wel leuk zijn, maar niet echt relevant – bijgeloof voor sommigen, voor anderen een vleugje religie dat we aan ons leven haken. De natuurlijke wereld is pas echt. Wat er toe doet in het leven is wat we kunnen krijgen en genieten voor onszelf. Ons succes, ons geluk – wij mensen zijn de maat van alle dingen… Het probleem is niet dat wij het geloof hebben uitgeprobeerd en dat het te wensen over liet. Het probleem is dat we Mammon hebben uitgeprobeerd en het verslavend vonden, en daardoor het volgen van Christus als hinderlijk beschouwen.” (21)

Wordt vervolgd…

Een gedachte over “Wanneer is het genoeg? (2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s