De kerk is dé plek voor discipelschap

Deze kop is van Jos Douma. Op zijn blog verwoord hij hierover hele belangrijke gedachten. Voor mij zijn dit dé vragen die voor mij steeds groter worden bij hoe wij kerk zijn vandaag. Dit zijn geen vragen die waardevol zijn te overdenken, als we nog ’s een keer wat tijd over hebben. Dit zijn vragen die gaan over het hart van kerk-zijn.

Een citaat uit Douma’s artikel:

Als ik dat lees merk ik op dat ik daar nog maar weinig over nagedacht heb: welke weg bieden we als kerk nieuwe gelovigen aan? Is er een duidelijk traject dat gelopen kan worden? Het antwoord luidt dat dat er niet is. De komende maanden ga ik met drie mensen (los van elkaar) een traject in waarin ze op zoek zijn naar een antwoord op de vraag of het christelijk geloof ook voor hen iets is. Vandaag hoorde ik van iemand met wie ik al een tijdlang gesprekken voor dat ze nu toch graag gedoopt wil worden. Geweldig! Maar direct zingt de vraag door mijn hoofd: en wat is de weg na de doop? Afgelopen Paasmorgen deden in de Plantagekerk 12 jonge mensen belijdenis van hun geloof en één van hen werd ook gedoopt. Gewedlig! Maar opnieuw: wat is het vervolg? We gaan een cursus voor jongbelijdende leden aanbieden in het nieuwe seizoen. Dat is een vervolg. Maar is dat ook echt het vervolg wat nodig is? Zal de cursus helpen om te groeien als leerling van Jezus? Of trappen we in de aloude valkuil dat het toch weer veel kennisoverdracht, discussie en uitwisseling van gedachten zal zijn in plaats van verdere vorming tot discipel van Jezus in het leven van elke dag?

Voor het hele artikel van Jos Douma, zie hier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s