Een confronterend gesprek (5)

Ik wil je voorstellen aan vijf mensen die zich bezighouden met de kerk. In het bijzonder met de kerk in het Westen. Ze proberen te begrijpen wat er in het Westen aan de hand is, welke impact dat heeft op de traditionele kerken en waar het huiswerk voor de kerk ligt. Ik heb ze bij elkaar aan tafel gezet en wil ze een paar vragen stellen.

Ard:

Als ik jullie beluister bedoelen jullie wat anders dan dat er een nieuw boekje geschreven moet worden, waar nog ’s duidelijk wordt neer gezet wat de kerk is?

Alan R.1.:

Die nieuwe verbeelding van de kerk ga je niet krijgen door nog een boekje of prekenserie. Die nieuwe verbeelding groeit doordat een groep van gewone mensen samen ‘praktijken’ gaan inoefenen. Oefenen om een ‘lichaam’ te zijn. Samen inoefenen om lichaam van Christus te zijn.

Bryan:

Ik vind dat zo’n sleutelwoord: ‘lichaam van Christus’! Het is iets wat alleen maar samen kan. Samen mee willen gaan in Gods reddend bezig zijn met deze wereld. Daarin hebben we geen intellectuelen of spindoctors nodig, maar heiligen die de weg van het kruis gaan en aan wie te zien is dat ze door Jezus Christus gegrepen zijn. Volgelingen van Jezus, met of zonder goedkeuring van de cultuur, waar de kracht van Christus zichtbaar wordt door trouw en gehoorzaam getuigen van Hem.

Dat kan ook in de bestaande kerk betekenen dat het een weg van het kruis is. Omdat het door het individualisme heen breekt. Het verzet zich tegen een prediking die het alleen maar heeft over ‘jij en Jezus’. Dat wringt met de hernieuwde verbeelding van de kerk als ‘lichaam van Christus’.

Zending begint met een gemeenschap, lichaam van Christus, waar zichtbaar is dat Jezus Christus regeert.

Ard:

Ik ga dit gesprek afronden. Heeft iemand nog een laatste opmerking?

Alan R.2:

Wat voor mij een grote inspiratie is voor die nieuwe verbeelding, is om te kijken naar Abram en Sara. Het verhaal van een stel dat uitgeleefd was, oud, kinderloos, zonder hoop voor de toekomst. Dat is voor mij een passend beeld voor de traditionele kerk in het Westen. Hoe je het ook bekijkt, menselijk gesproken was er geen toekomst voor hen. Maar God liet ze niet achter in verdriet, of het gevoel dat ze verloren waren. Nee, God riep deze oude mensen om op reis te gaan, weg uit hun op zichzelf gerichte leven, op weg naar een onbekende plek. Ze gingen in het vertrouwen dat Degene die hen riep te vertrouwen was.

“Door zijn geloof ging Abraham, toen hij geroepen werd, gehoorzaam op weg naar een plaats die hij in bezit zou krijgen, en hij ging op weg zonder te weten waarheen…” (Hebreeën 11:8).

Ard:

Een schitterende aanmoediging om te laten doorzingen na dit gesprek. Wat jullie hier hebben gezegd, roept alleen maar meer vragen op. Ook over hoe je dat dan concreet voor je moet zien, die nieuwe verbeelding van de kerk uitgewerkt. Daar gaan jullie uitgebreid op door in jullie boeken.


Ik stop het gesprek hier, omdat het belangrijk is om met dit urgentie-besef te beginnen en goed binnen te laten komen. Anders is de neiging heel groot om te snel met oppervlakkige oplossingen bezig te gaan.

Binnenkort volgt hier een nabeschouwing op dit gesprek. Ondertussen ben ik wel benieuwd naar jouw reactie: wat deed dit met je, herken je je erin, wie sprak je het meest aan of juist niet, helpt dit, of maakt het je heel boos, enz.? En waarom? Je kan je reactie hieronder plaatsen of ook mailen, zoals wel meer gebeurd….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s