Jezus volgen

Vanavond noemde ik deze man in m’n preek bij zondag 12 (Heidelbergse Catechismus): Nabeel Qureshi. Het boek wat ik van hem lees is: “Seeking Allah, Finding Jesus“. Een indringend, aangrijpend, evenwichtig boek, wat je meer inzicht geeft in hoe het christelijk geloof binnenkomt bij een toegewijde moslim en hoe moeizaam de weg is wanneer je ontdekt dat Jezus de weg, de waarheid en het leven is. Aanrader!

Hieronder vertelt Nabeel Qureshi heel kort iets over wat hij in zijn boek schrijft.

Hoe herken je echt berouw?

iStock_000016233721Medium2“Ze roepen niet eerlijk en oprecht tot mij, maar liggen te jammeren op hun bed.” (Hosea 7:14)

Als pastors is het soms moeilijk om te ontdekken of iemand echt berouwvol is. Tranen zijn de taal van het hart, maar wanneer iemand tijdens een pastoraal gesprek huilt, is het belangrijk om te begrijpen wat het hart van deze persoon echt wil zeggen. De apostel Paulus spreekt over twee soorten verdriet, werelds verdriet wat tot de dood leidt en verdriet naar Gods wil dat tot bekering leidt (2 Korinte 7:9-10). Als christelijke pastors is het heel belangrijk dat wij onderscheiden tussen deze twee, helemaal wanneer wij met echtparen werken.

Werelds verdriet is op zichzelf gericht. Er kan grote emotie in zitten, tranen en verontschuldigingen, maar het verdriet gaat vooral over de persoon zelf. De persoon baalt van de gevolgen van zijn of haar zonde en wat hij/zij kwijt is. Dat kan een huwelijk zijn, een baan, een reputatie, vrienden en/of familie of zelfs het beeld wat ze van zichzelf hadden. Hier zijn een paar dingen die je vaak een persoon hoort zeggen wanneer het verdriet is wat tot de dood leidt.

  • Ik kan het niet geloven dat ik zoiets heb gedaan.
  • Waarom overkomt me dit?
  • Wil je me alsjeblieft vergeven (bedoeld als: laat me alsjeblieft niet lijden onder de gevolgen van mijn zonde)
  • Waarom wil hij/zij mij niet vergeven? (Anders gezegd: waarom kan verzoening niet makkelijk en snel gaan?)
  • Ik vind het zo erg
  • Ik ben een verschrikkelijk persoon.
  • Ik wou dat ik dood was
  • Ik haat mezelf.

Judas is een goed voorbeeld van dit soort verdriet (Matteüs 27:3-5). Nadat hij Christus had verraden, was hij vol zelfverwijt. Maar dat bracht hem niet tot berouw naar Gods wil, maar zelfhaat en zelfdoding. Het is natuurlijk dat we medelijden voelen voor iemand die zo’n emotionele en geestelijke pijn lijdt. Maar het is heel belangrijk dat we deze vorm van berouw niet verwarren met berouw wat leidt tot bijbelse bekering, vooral wanneer we werken met zowel de berouwvolle zondaar als degene tegen wie gezondigd is.

Berouw naar Gods wil laat verdriet zien over iemands eigen zondigheid tegenover God en verdriet over de pijn die de ander is aangedaan. Johannes de Doper zei: “breng vruchten voort die een nieuw leven waardig zijn” (Lukas 3:8). Hieronder vindt je acht kenmerken die volgens mij de vruchten van oprecht berouw laten zien.

  • Aanvaardt volledig zijn verantwoordelijkheid voor zijn handelen en houding, en schuilft de schuld niet op anderen of de omstandigheden.
  • Erkent zijn zondigheid (ipv “ik kan niet geloven dat ik zoiets heb gedaan”)
  • Ziet in wat zijn handelen teweeg heeft gebracht bij anderen en erkent de pijn die hij/zij veroorzaakt heeft.
  • Hij/zij is in staat om het verkeerde precies aan te wijzen, zoals misleidende taktieken, staan op je rechten en hardnekkig bedrog.
  • Aanvaardt de gevolgen zonder eisen of voorwaarden.
  • Wil schade compenseren.
  • Is bereid om zijn houding te veranderen, zoals gedrag of houding die past bij gezonde relaties.
  • Is bereid verantwoording af te leggen, wanneer dat nodig is.

In mijn werk met echtparen die groffe zonden hebben ervaren, heb ik ontdekt dat het niet hun zonde is die de meeste relaties stuk maakt. Alle echtparen hebben te maken met zonde. De verwoesting komt wanneer ze weigeren hun zonde te erkennen. Het is onze blindheid ervoor en onze onwil om onszelf hulpbehoevend op te stellen, verantwoording te dragen en te bekeren, wat verzoening en genezing onmogelijk maakt.

Leslie Vernick (mijn vertaling)